Afgelopen vrijdag bezocht ik een feest in het gezellige Haaren. Na een aantal biertjes, een polonaise en een paar plaspauzes ontmoette ik een oude bekende, wiens naam ik niet noem (Michelle). Zij wilde mij persoonlijk laten weten dat ze mijn blogs met plezier leest en wilde dit niet doen via een comment op internet.
Dit waardeerde ik enorm en inspireerde me direct voor een nieuw blogitem (waarvoor dank Michelle). Het is namelijk ook zo dat het heel gemakkelijk is om iets te roepen via internet, maar het verliest vrijwel al zijn waarde. Geen glimlach, geen mimiek, geen oogcontact, dus eigenlijk een heel koud bericht. Plus het zegt ook niets over jou als persoon.
Een voorbeeld en begrijp me niet verkeerd, ik vind het leuk om te ontvangen, zijn felicitaties via Facebook. Het is eigenlijk niet meer dan kuddegedrag. Ook vandaag ontving ik van Facebook weer een bericht dat een kennis jarig is. Lees ik dit bericht niet, dan laat mijn tijdlijn het wel weten door alle eerdere felicitaties. Ik feliciteer principieel dan ook niemand meer via een Facebookbericht (sorry daarvoor) als ik diegene anders ook zou kunnen zien. En nog liever bel ik dan even.
Oké, ik snap dat de wereld aan het digitaliseren is en ik doe er ook even hard aan mee, maar vergeet niet dat mensen ook in Real-Life bestaan (en dan bedoel ik niet Second Life) en wat een warmte het geeft om die eens ergens voor te bedanken of wat dan ook.
Dus Michelle, als ik je tegenkom binnenkort, dan bedank ik je nog even persoonlijk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten