I used to be a skaterboy..

Nickelback, Hoobastank en Evanescence. Ik leerde ze kennen in de tweede van mijn middelbare schooltijd. Ik was er weg van! Langzaam groeide mijn haar en gingen mijn broeken lager hangen. Ik was aan het evolueren tot een skaterboy. Ik was een nietsvermoedend basisschooljochie, maar hoorde ineens bij een bepaalde groep!

Nouja, als ik daar lang genoeg gebleven was, want voor ik het wist viel ik met mijn kont in de wereld

van Breakdance. Ik ging van het depressief beluisteren van Evanescence naar chillen en dansen in het park, het trainen in de dansschool en het rondhangen op straat. Opeens luisterde ik naar B2K en House of Pain. Films als You Got Served werden mijn favoriet. 

Dit duurde zo'n drie jaar, totdat ik in mijn examenjaar zat. Een nieuw tijdperk was aangebroken. Een nieuwe vriendschap was ontstaan. Ik werd ouder, dus ik moest me ook zo gaan gedragen. Wijde shirts werden ingeruild voor blousjes. Een nieuwe evolutie had wederom plaatsgevonden.

Was ik zo geboren? Of was ik zo gevormd? Ik besefte me na die tijd dat ik mezelf liet meeslepen door al die subgroeperingen. Elke 'fase' in mijn leven, inclusief de stoere-jongetjes-fase waar elke jongen ooit in terecht komt, kwam door een nieuwe vriendschap. Het ontmoeten van iemand met op het eerste gezicht andere interesses. Uit nieuwsgierigheid en zoekend naar mezelf kwam ik terecht in zo'n subcultuur. 

En nog steeds. Van zuipend studentje, ga je naar serieuze studiebol, moet je ineens stage gaan lopen en hangt er uit het niets een colbert in je kast. Je broeken worden strakker, je haar korter en je luistert ineens naar allerlei soorten muziek (typte ik terwijl ik luisterde naar het pianospel van Ludovico Einaudi). Je evolueert.. en evolueert.. Je verandert, je past aan, je ontdekt en je leert. Je leert waar je, je veilig voelt en denkt te weten wie je bent. Denkt.

Daarmee kom ik op de volgende net bedachte zin, waar je misschien even over na zult moeten denken;